ვენახი

მწვანე და ოქროსფერ ტონებს რომ ვუსვამდი ტილოზე, გონებით ისევ ბედნიერ ბავშვობის დღეებში გადავინაცვლე. ვენახი, რომელსაც ვხატავდი, ჩემთვის უბრალოდ პეიზაჟი არ იყო. ის მახსენებდა დროს, რომელსაც ბაბუასთან ერთად ჩვენი ოჯახის ვენახში ვატარებდი. საქართველოს გულში მდებარე ეს ვენახი ჩემთვის განსაკუთრებული ადგილი იყო. ყოველი ფუნჯის მოსმა ისევ მახსენებდა მზის სითბოს ჩემს კანზე, ვაზის სურნელს და ქარის ხმას. მისი დახატვა მხოლოდ ხელოვნებისთვის არ ყოფილა. ეს იყო თითქოს დაბრუნება უფრო ბედნიერ და უდარდელ დროში. ამ ნახატით მინდოდა გამომეხატა, თუ რამდენად ძალიან მიყვარდა ჩემი ბაბუა. ამავდროულად, ის იყო შეხსენება საქართველოს ულამაზესი მიწებისა, რომლებიც ყოველთვის მეყვარება.