სიცარიელე

სახეებში, ღამეებში ვეძებდი შვებას, უცხო ქუჩებში — დაკარგულ რწმენას, თითქოს ქალაქი, ან ერთი ჩახუტება, შეძლებდა ჩემში სიცარიელის შევსებას. იქნებ ველოდები, ვინ უნდა გავხდე, იმას, ვისგანაც ამდენხანს გავრბოდი სადმე; იქნებ ის, რაც მაკლია, საერთოდ არაა გარეთ — არც ამ შუქებში, არც სხვაგან, არც სადმე. და მაინც დავდივარ ცის ქვეშ ნელა, ვცდები ფერად კარებს, უცხო თვალებს ყველა, მთელი ეს სილამაზე ჩემში გადის მდინარესავით — სამყარო თითქოს სავსეა, მე კი — ჯერ არა,