Natia Chijavadze

ვარდისფერი საკურას ყვავილები გაშლილია მუქ ტოტზე და იკარგება ცისფერ, მსუბუქად დაბინდულ ფონში. ფურცლებზე თეთრი და იისფერი გარდამავალი ტონები სინაზესა და ჰაეროვან მოძრაობას ქმნის. ყვითელი წერტილები ცენტრში სიცოცხლის ნაპერწკლებს ჰგავს. ნამუშევარი გადმოსცემს სიმშვიდეს, გაზაფხულის პირველ სუნთქვას და სიჩუმეში შექმნილ სიყვარულს.

თებერვლის ჯადოსნურობით შექმნილი ნახატი, სადაც საკურას ყვავილები სიყვარულსა და სილამაზეს გამოხატავს

სანთელი სინათლეა, რომელიც სიბრძნეს ატარებს. ის ჩუმად ანათებს და თვალებს ახელს რეალობაზე. არა იმისთვის, რომ დაგვაბრმავოს, არამედ იმისთვის, რომ გვაჩვენოს სიმართლე ისეთი, როგორიც არის. მარტივი, თბილი და გულწრფელი.

ავტოპორტრეტი

ნახატზე გამოსახულია გოგო, რომელიც ხელში ანთებულ სანთელს უჭირავს. სანთლის შუქი მშვიდად ანათებს მის სახეს, თითქოს სიჩუმეში დაცულ საიდუმლოს ინახავდეს. ეს არის მომენტი, სადაც სინათლე და სიბნელე ხვდება ერთმანეთს , შინაგანი ძალის, სიფაქიზისა და იმედის სიმბოლო. გოგო არ ებრძვის სიბნელეს, ის უბრალოდ ანთებს საკუთარ შუქს.

იასამნისფერი ყვავილი შინაგან სიმშვიდესა და ვნებას შორის დიალოგს ქმნის. წითელი ფერი ემოციურ ინტენსივობას, სიცოცხლის ძალას გამოხატავს, ხოლო იასამნისფერი ყვავილი სულიერ სიმშვიდეს, სიფაქიზეს და შინაგან სინათლეს. ეს ნამუშევარი არის ბალანსი ქაოსსა და სიმშვიდეს შორის , სილამაზე, რომელიც წინააღმდეგობებიდან იბადება.

ეს ნამუშევარი ასახავს ქალის შინაგან ტრანსფორმაციას ,მდგომარეობას, სადაც სიჩუმე, ტკივილი და სილამაზე ერთ სივრცეში თანაარსებობს. დახუჭული თვალები გვიყვება არა სიბრმავეზე, არამედ შინაგან ხედვაზე, იმ მომენტზე, როცა გარე სამყარო ჩერდება და იწყება შინაგანი სიმართლე. ფრთიანი მოტივები სიმბოლურად გამოხატავს ცვლილებას, თავისუფლებას და სულის გადაადგილებას ერთი მდგომარეობიდან მეორეში. ფერები აეის ძლიერი, მაგრამ დაბალანსებული და ხაზს უსვამს ემოციების სიღრმეს და ქალურ ენერგიას. ეს ნამუშევარი არის დიალოგი სიჩუმესა და თავისუფლებას შორის.

ეს ელექსირი არ ატარებს სწრაფ მაგიას , მასშია დრო, გააზრება და ჩუმი ცოდნა. შუშაში დალუქული და ჯაჭვებით შეკრული, ის ასახავს სიბრძნეს, რომელიც მოთმინებით, ტკივილით და დაკვირვებით იძენს ძალას. ეს არ არის დასალევი , ეს არის გასააზრებელი.

თეთრი ვარდი ბნელ სივრცეშია სუფთა და დაუცველი. წითელი შტრიხები ჩუმად გამოჟონავს, როგორც ტკივილი, რომელიც არ ყვირის. ეს არის სიწმინდე, რომელმაც ყველაფერი გადაიტანა და მაინც ინარჩუნებს სიმშვიდეს.

ღრმა წითელი ფურცლები ინახავს ვნებას, დაკარგვას და სილამაზის უკანასკნელ ამოსუნთქვას. ეს არის მომენტი, როცა ყვავილი აღარ ითხოვს ყურადღებას, ის უბრალოდ არსებობს, ძლიერად და ბოლომდე.

ლურჯი პეპლები აზრებად იქცევიან და ფარავენ სახეს, როგორც ფიქრები, რომლებიც ერთდროულად გვამაღლებს და გვფარავს. სიჩუმეში ჩაფლული პროფილი შინაგან სამყაროს გვაჩვენებს, სადაც თავისუფლება, სევდა და სინაზე ერთად თანაარსებობს. ეს არის გონების ფრენა, როცა ფიქრები ფრთებს იშლიან.